NOMEN erat magnum, fateor, semper tibi; magnum
Quod dederas mundo, Mantua, Virgilium.
Hactenus una tuae sed erat prope gloria famae,
Magnum quod dederas, Mantua, Virgilium.
Felix sorte tua gaude! viridique nitentem
Lauru, age, cervicem cinge superba tibi.
Arx tua non minor arce Jovis, nec nomine posthac
Majus erit, toto nomen in orbe, tuo.
Cedat Roma; caput quondam, nunc fabula mundi!
Arbitrio domini stansque cadensque novi.
Desinat, ultores patriae jactare Camillos;
Nec memoret Brutos, nomina vana, suos.
(Heroûm manes! ignoscite. Non ego vestra
Tangere vesanus nomina sacra volo;
Ast odi ignavos, servilia corda, nepotes!
Audentes, inter vincula, magna loqui.)
Cedat et ipsa, loco neque jam de principe certet,
Servandae altera spes et decus Ausoniae;
Unius illa licet sapiens parere potenti
Imperio, et Legum libera ferre jugum,
Quam dominis centum servire, pative nefanda
Indocilis vulgi crimina, maluerit;
Pannonioque Patri meliori tradita fatô,
Certior Hadriacis nunc dominetur aquis.
Ergo magnarum salve spes maxima rerum,
Caussaque non solitae publica laetitiae !
Nunc decet, ornatum meritis geminaque revinctum
Fronde virente tuum tollere in astra caput.
Felicem aeterno, magnamque tulere Marone
Secula te, vatum concelebrante choro:
Nos titulis dignam summis, nos jure beatam
Dicimus; inmotam suspicimusque fidem,
Et duris bellique malis, pacisque dolosae
Artibus invictam, tradimus Historiae.
Sera, sed ingentis memor et secura pericli,
Grataque tu poteris dicere, posteritas:
„Italiae tunc prima salus, primumque labantis
Europae fuerat Mantua praesidium!”